استخدام وسیله ها و ابزارها برای رسیدن به اهداف، دغدغهایست که هر صاحب فکر و نظری بدان مبتلاست و در باب فرهنگ مهدوی نیز نمیتوان از آن سخن نگفت. ظهور و گسترش ابزارهای نو و تکنولوژی‌هایی که تازه‌به‌تازه از راه میرسند باعث شدهاند تا دو صف در مقابل موضوع استفاده از آنها شکل بگیرد؛ صف مخالفین و صف موافقین. بیآنکه در مقام قضاوت برآییم باید پرسید که این ابزارها چه مشکلاتی را میخواهند حل کنند و در مقابل پدیدآورنده چه مسایلی هستند و سپس نسبت به این موضوع موضع گرفت. درباره استفاده از ابزارهای جدید و به ویژه شبکه جهانی اینترنت به منظور ترویج فرهنگ مهدوی نیز باید درنظر داشت که عواملی چون کاهش هزینههای ناشی از فاصلههای مکانی و همچنین کاهش زمان ارتباطات و نقل و انتقالات در کنار وجود گسترهای وسیع و متنوع از مخاطبان، نکات مهمی به شمار میروند و توجه به آنها می‌تواند سرعت بیشتری به فرآیند تولید و انتشار محصولات مهدوی ببخشند اما نباید محدودیتهای اینترنت را درنظر نداشت و به بهانه امکانات، مشکلات و خطرات را نادیده گرفت. با این نگاه استفاده از اینترنت فرصت است و مطلقانگاری آن اشتباه. به این معنا که آن دسته از توانمندیهای اینترنت که میتوانند در راستای آموزش و ترویج فرهنگ مهدوی مورد استفاده قرار گیرد مفید است و در مقابل به دام فرهنگ اینترنت و لوازم آن افتادن و مجازیشدن ارتباطات و مضراتی همچون بیعلاقگی به مطالعه کتاب و دیدارها و جلسات رودررو که به عنوان مشکلات کاربری آن به حساب میآیند، خطرناک است.