این جامعه لزوماً قرار نیست که در یک جغرافیای خاص ظاهر شود بلکه آنچه مهم است ارتباط بین اعضای آن است و هر محملی که بتواند این ارتباط را فراهم آورد طریقیت مییابد. ضرورت ایجاد این ارتباط علاوه بر از میان برداشتن فاصلهها و حجابهایی که اهل تحقیق و عموم مخاطبان را از یکدیگر دور میاندازند، به مشارکت خواندن و بهرهبری و هدایت مشارکت عموم کسانی است که مخاطب فرهنگ مهدوی قرار میگیرند. در این صورت نه تنها عمق بیشتری از معارف و حقایق در دسترس عموم قرار میگیرد و سرزمینهای تازهای از مهدویت به مخاطب عام معرفی میشود که از آسیبها و انحرافاتی که احتمال بروز مییابند جلوگیری کرده و به فرآیند آموزش عمومی طراوت و زندگی میبخشد. در چنین ارتباطی دیگر یک نفر گوینده و دیگری شنونده نیست و باب نقدونظر بسته نمیماند. بماند که در چنین فضایی اهل پژوهش و تبلیغ فرصت بیشتری مییابند تا به روشنگری بپردازند و هدایت افکار و رفتار را بر عهده گیرند.