عنایت به جوانان و آنها که در هنگامه بلوغ فکر و تن در جستجوی راهی و آرمانی برای یک عمر روانند تا نیم بیشتر زندگی را برای آن و به امید آن بنا کنند، در رشد فرهنگ مهدوی ضروری است. هویتطلبی و تقاضای شناخت و درک و تجربه عاملی است که این گروه را از میان عموم مخاطبان فرهنگ مهدوی متمایز میکند. این پدیده مادام که با شناختی از گذشته و نگاهی به آینده پاسخ نیابد و جوان، دیروز و فردا و در نتیجه امروز خود را نیابد، به ساحل نمیرسد و در این میان مهدویت از آنجا که هم هویتزاست و هم آرمانآفرین تنها گزینه مطمئن برای آن است. گذشته از این ما اگر به قدرت فهم و درک و بازو و توان و از همه مهمتر قدرت تغییر نهفته در این نسل باور داریم، در نخستین گام باید به سراغ آنان رویم و در این امالقرای انسانی بساط دعوت بگسترانیم. مهدویت انگیزه و هدفی به جوانان میدهد که آنان برای رسیدن به زندگی ایدهآل بدان محتاجند و جالب آنکه تحقق این هدف بر دوش همانها گزارده میشود که یاران مهدی علیهالسلام همه جوانند، در میان آنها پیر یافت نمیشود مگر به اندازه سرمه در چشم و نمک در طعام.