مهدویت، از یک سو شناخت دقیقی از آن چه هستیم ارائه میکند و از سویی دیگر با گشودن هدفهایی فراتر از زندگی برای زندگی، از آنچه باشیم سخن میگوید و همین فاصله میان بودن و شدن و درک این فاصله، خود شروع حرکت و تکاپو و زندگی است.  این حرکت و این زندگی برای انسانی که با این امکانات و اینچنین خلق شده است ضروری است؛ ضرورتی که از خوردن و پوشیدن و آرمیدن هم فراتر میرود و مال و جان آدمی را در راه رسیدن به هدف به خدمت میگیرد و مرگ و زندگی او را در مسیر آن معنا میبخشد.