توجه به مهدویت، نوع تلقی انسان از خود را دگرگون میکند تا در سایه آرمانهایی چون توحید، آزادی و عدالت ـ که روشنترین و نابترین معانی خود را در مهدویت مییابند ـ پی به عظمت، استمرار و بزرگی رابطههای خود ببرد و دیگر دربند باقی نماند چرا که مقصد، راه و مرکب را یافته است و این اوست با شوق رفتن و ترس ماندن که به راه میافتد و به سمت برتر از خود حرکت میکند. مهدویت و چشمانداز موعود اسلام با ترسیمی که از ابتدا و توصیفی که از انتها دارد تنها بهانهایست برای بودن و تنها دلیلی برای رفتن و بهترین گزینه برای درامان ماندن از هزاران بیراهه و مانعی که بر سر راه انسان روییدهاند و تنها راهی است که هرکس از آن نرود هلاک است.