زندگی انسان امروز به جورچینی میماند که همه قطعات آن به اشتباه در جایی غیر از جای خود قرار گرفتهاند و اینچنین صحبت از بحرانها و معضلات و راه نجات از آنها حرف و حدیث هر جمع و محفلی است. روابط و مناسبات نامتناسب انسانی و نابرابریهای موجود در کنار بحرانهای زیستمحیطی و بیماریها و کمبودهایی که روز به روز به تعدادشان افزوده میشود همگی دست به دست هم دادهاند تا خیلی از آدمها و سازمانها و نهادها درصدد نجات و رهایی و بازسازی برآیند و بشارت دهنده وضع مطلوب شوند اما در روزگاری که ما زندگی میکنیم، درآمدن از چاله و افتادن در چاه مدل طبیعی زندگی انسانی به شمار میرود. نکته اینجاست که انسان امروز با آن که دردها و بحرانها را با تمام وجود لمس میکند در کمال تاسف از ریشه این نابسامانیها و آنچه باعث به وجودآمدن این وضع شده است عموماً بیاطلاع است و برهمین سبیل میتوان ادعا کرد تمام راههایی که برای فرار از این وضعیت پیشنهاد میکند به ناکجاآباد ختم شود. حتی درمانهایی که برای ارواح خسته و دلهای منزجر انسان امروز پیشنهاد میشود و سوغاتهای از هند و تبت و مریخ برای آنها به ارمغان میآورد نیز کارگشا نیست و تنها مزیتشان افزودن باری بیشتر بر دوش مخاطبان است. گویی تقدیر اینچنین رفته است که این بحرانها و بنبستها زمینهساز بازگشت به راهی باشد که زمانی انسانها از پذیرش آن سرباز زدند.